1زمینه و هدف: از مراحل پر اهمیت در زندگی زنان، دوره یائسگی می باشد. پیش بینی شده تعداد زنان یائسه درجهان تا سال 2030 به 2/1 میلیارد نفر برسد. مهم است زنان در این سال ها مانند سال های باروری سالم زندگی کنند. از اصلی ترین نیازهای روانی انسان ها شادمانی می باشد. بر طبق مطالعات، شادمانی در دوره یائسگی کاهش می یابد. در نتیجه باتوجه به اهمیت موضوع، این مطالعه با هدف تعیین عوامل موثر بر شادمانی در زنان یائسه انجام شد. روش بررسی: جهت تدوین این مقاله مروری، جستجوی مقالات با استفاده از کلید واژه های شادمانی، یائسگی، زنان میانسال و معادل انگلیسی آنها, در پایگاه های اطلاعاتی انگلیسی یا فارسی زبان انجام شد. در ابتدا 125 مقاله یافت شد. از جمله معیارهای ورود، کلیه مطالعاتی بودند که عوامل موثر بر شادمانی را در یائسگی بررسی نموده بودند. مطالعات موردبررسی شامل مطالعات مروری، مقطعی، توصیفی و کارآزمایی بالینی بودند که در نهایت از داده های 29 مقاله استفاده شد. یافته ها: نتایج مطالعه حاضر منجر به دسته بندی عوامل موثر بر شادمانی زنان یائسه در پنج دسته کلی گردید. دسته اول عوامل جسمی (از جمله عدم وجود علایم وازوموتور، بیماری های قلبی عروقی، آرتروز، پوکی استخوان، اختلال روان تنی و داشتن وضعیت مطلوب سلامتی) می باشد. دسته دوم عوامل روانشناختی (از جمله عدم وجود افسردگی و اضطراب، داشتن نگرش مثبت به یائسگی، خوش بینی، عزت نفس و تاب آوری) است. دسته سوم عوامل اجتماعی از جمله (حمایت اجتماعی خانواده و دوستان، ارتباط موثر با همکاران) است. دسته چهارم عوامل اقتصادی (از جمله تغییرات شغلی و بازنشستگی، سطح درآمد مطلوب و عدم وقوع بحران های مالی) است. دسته پنجم سبک زندگی (غیرسیگاری بودن، داشتن فعالیت جسمانی و ورزش منظم، رضایت از روابط زناشویی و مهارت مدیریت استرس و دمنوش های گیاهی) می باشد. نتیجه گیری: به منظور بهبود و ارتقای شادمانی زنان یائسه همه عوامل جسمی، روانشناختی، اجتماعی، اقتصادی و سبک زندگی دارای اهمیت می باشد.

زمینه و هدف مطالعات ملی شیوع مشکلات پوستی در جامعه ایرانی بسیار محدود است. هدف این مطالعه، تعیین شکایات پوستی مردان میانسال/سالمند بود. روش اجرا در این مطالعه مقطعی، 1419 مرد بالای 35 سال از 32 استان به صورت فراخوان شرکت کردند. اطلاعات جمعیت شناختی، سابقه بیماری زمینه ای و وجود مشکل/بیماری پوستی، توسط متخصصین پوست جمع آوری شد. شرکت کنندگان ازنظر وجود شکایت پوستی (خارش، سوزش، خشکی پوست، قرمزی، پوسته ریزی و تغییر رنگ پوست)، نوع شکایت، شدت و محل آن در زمان معاینه، ارزیابی شدند. یافته ها حدود یک سوم جامعه (6/31%) بیماری زمینه ای داشتند (449n=). فشارخون بالا، دیابت و اختلال اعصاب و روان، شایع ترین بیماری ها بودند (7/79%). شیوع شکایات پوستی در مردان میانسال/سالمند 2/24% بود (344n=). شایع ترین شکایات پوستی به ترتیب مربوط به خارش 207 نفر (2/60%) (6/14% کل) و خشکی پوست 80 نفر (3/23%) (6/5% کل) ابراز شد و اکثرا بیش از یک شکایت پوستی 6/75% را گزارش کردند (260n=). مصرف کورتیکواستروییدها در 3/7% جامعه موردمطالعه ابراز شد (103n=) و مصرف نوع خوراکی 5/4% بیشتر بود (64n=). اکثر شکایات پوستی از نوع خفیف 3/59% (204 مورد) و موضعی 4/58% (201 مورد) بود. شکایات پوستی به طور معناداری با مواجهه شغلی (01/0=P)، سطح تحصیلات پایین تر (05/0=P) و مصرف کورتیکواسترویید در کل (001/0>P) و هر دو نوع خوراکی (02/0=P) و موضعی (001/0>P) در ارتباط بودند. نتیجه گیری شکایت پوستی یک شکایت شایع بین جامعه مردان میانسال و سالمند ایرانی بود. شایع ترین شکایت پوستی در این جامعه، خارش و خشکی پوست و از نوع خفیف و موضعی بود.

زمینه: سکته قلبی نماد کشنده بیماری های قلبی عروقی به شمار می رود که معمولا در افراد بالای 45 سال رخ می دهد. شیوع عواملی مانند چاقی، فشارخون بالا، دیابت و سندرم های متابولیک، خطر گسترش بیماری های قلبی عروقی زودرس را در افراد میانسال افزایش داده است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه تظاهرات بالینی سکته حاد قلبی در افراد میانسال و سالمند انجام شد.روش ها: در این مطالعه تحلیلی مقطعی، 366 بیمار کم تر و بیشتر از 55 سال که با تشخیص سکته حاد قلبی در بخش CCU بیمارستان امام رضا (ع) آمل بستری بودند وارد مطالعه شدند. داده ها با استفاده از فرم اطلاعات جمعیت شناختی و چک لیست علایم بالینی جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل آماری به کمک SPSS 20 و با استفاده از آمار توصیفی، مجذور کای، نسبت شانس (odd ratio) و مانتل هنزل (Mantel-Haenszel) انجام شد (a=0.05).یافته ها: بیماران با سن بالای 55 سال علایم تنگی نفس، ضعف، استفراغ و سکسکه را به ترتیب 1.66، 2.62، 1.98 و 2.19 بیشتر از افراد با سن کم تر از 55 سال نشان دادند. همچنین با کنترل اثر مخدوش کنندگی جنسیت، این علایم با سن بالای 55 سال بیش از افراد با سن کم تر از 55 سال بروز کرده بود.نتیجه گیری: بیماران سالمند شانس بیشتری را برای بروز علایم غیراختصاصی دارند که مراقبین بهداشتی به خصوص پرستاران باید در هنگام ارزیابی اولیه دقت بیشتری را در این زمینه داشته باشند.

اهداف: اگرچه بروز بیماری کووید 19 در تمام رده های سنی مشاهده می شود، اما با افزایش سن، خطر مرگ ومیر افزایش می یابد. عوامل مختلفی در بروز این بیماری نقش دارند. این تحقیق با هدف تعیین ارتباط برخی ریسک فاکتورها در ابتلای سالمندان به بیماری کووید 19 انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی روی افراد بالای 50 سال شامل میانسال و سالمند مشکوک به کووید 19 مراجعه کننده به مراکز ثبت در دانشگاه علوم پزشکی شاهرود از تاریخ 1398/12/1 تا 1399/3/31 انجام شد. در این تحقیق مبنای تشخیص کووید 19 در مراجعین، مثبت بودن نتیجه آزمایش RT-PCRبر اساس سواپ بینی یا نازوفارنژیال یا تست سی تی اسکن بود. داده های مورد استفاده شامل اطلاعات جمعیت شناختی، سابقه مصرف سیگار و داشتن بیماری زمینه ای بود. تحلیل داده ها در نرم افزار SPSS نسخه 16 و با استفاده از آمار توصیفی، آزمون کای دو، مقایسه میانگین دو جامعه مستقل و رگرسیون لجستیک انجام شد. یافته ها: در چهار ماه ابتدای همه گیری، 3945 مورد مشکوک به مراکز بهداشتی شاهرود مراجعه کردند. بعد از حذف موارد گمشده، از 3119 مراجعه کننده در این تحقیق، 1348 نفر در سنین بالاتر از پنجاه سال بودند. از این تعداد 602 نفر مبتلا به کووید 19 تشخیص داده شدند. میانگین سن سالمندان شرکت کننده در تحقیق 11/33± 66/62سال بود. داشتن بیماری دیابت (0/014=P) و نیز داشتن هریک از بیماری های زمینه ای همچون آسم، بیماری حاد تنفسی، کبدی، کلیوی و سرطان به طور مرزی معنی دار شانس بیماری را به ترتیب 38 و 32 درصد افزایش دادند. علاوه بر این، افزایش یک واحد در شاخص توده بدنی 4 درصد شانس ابتلا را افزایش داد (0/002=P). نتیجه گیری: بر اساس نتایج رگرسیون لجستیک چندمتغیره در این پژوهش، شاخص توده بدنی بالا و دیابت نقش خطرزای واضحی در ابتلا به بیماری کووید 19 در سالمندان دارند. این نتیجه به اهمیت ارزیابی این دو متغیر در بیماران در دوره میانسالی و سالمندی تاکید دارد.